ไดอารี่คนคิดถึง | บันทึกความรู้สึกถึงใครบางคนที่ยังอยู่ในความทรงจำ

บางคนบอกว่า…

เวลาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น

แต่ไม่มีใครบอกเลยว่า
ระหว่างทางที่เวลาค่อย ๆ พาเราเดินผ่านไปนั้น

ความคิดถึงจะยังอยู่กับเราอีกนานแค่ไหน

นี่คือบันทึกเล็ก ๆ ของคนคนหนึ่ง

คนที่ยังคิดถึงใครบางคนอยู่

แม้จะไม่ได้พบกันแล้ว
แม้จะไม่ได้คุยกันแล้ว
แม้จะไม่มีสถานะอะไรต่อกันแล้ว

แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ดี

วันที่ยังมีเขาอยู่

เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดเลยว่า

วันธรรมดา ๆ จะกลายเป็นความทรงจำที่มีค่าขนาดนี้

การส่งข้อความหากันตอนเช้า

การถามว่า “กินข้าวหรือยัง”

การบอกฝันดีตอนกลางคืน

เรื่องเล็ก ๆ ที่เคยเกิดขึ้นทุกวัน

ในตอนนั้นมันดูธรรมดามาก

ธรรมดาจนเราไม่เคยคิดจะจดจำ

แต่พอวันหนึ่งมันหายไป

เราถึงได้รู้ว่า

สิ่งธรรมดาเหล่านั้น
คือความสุขในรูปแบบหนึ่ง

วันที่ไม่มีเขาแล้ว

การจากลาไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว

บางครั้งมันค่อย ๆ เกิดขึ้นทีละน้อย

ข้อความที่ตอบช้าลง

บทสนทนาที่สั้นลง

ความสนใจที่ลดลง

ความห่วงใยที่ไม่เหมือนเดิม

จนวันหนึ่ง

เราต่างก็รู้ว่า

ความสัมพันธ์นี้กำลังเดินมาถึงปลายทาง

ไม่มีใครผิด

ไม่มีใครถูก

มีเพียงคนสองคนที่เดินไปคนละทาง

และสุดท้าย

ก็เหลือเพียงความทรงจำ

ความคิดถึงในคืนเงียบ ๆ

กลางวันเป็นช่วงเวลาที่ง่ายที่สุด

เพราะมีงานให้ทำ

มีผู้คนให้เจอ

มีเรื่องให้คิด

แต่พอกลางคืนมาถึง

ทุกอย่างกลับเงียบลง

ความคิดถึงมักเลือกเดินเข้ามาในช่วงเวลานั้น

บางคืนเราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เปิดอ่านข้อความเก่า ๆ

อ่านข้อความเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก

ทั้งที่รู้ทุกคำอยู่แล้ว

บางคืนเปิดดูรูปเก่า

แล้วยิ้ม

ก่อนจะเผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ไม่ใช่เพราะยังอยากกลับไป

แค่คิดถึง

เท่านั้นเอง

คิดถึงโดยไม่ต้องครอบครอง

เมื่อก่อนเราเคยคิดว่า

ถ้าคิดถึงใครสักคน

เราต้องมีเขาอยู่ในชีวิต

แต่เมื่อโตขึ้น

เรากลับเข้าใจว่า

บางคนสามารถอยู่ในความทรงจำได้

โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ในชีวิตจริง

เรายังคิดถึงเขาได้

ยังหวังดีให้เขาได้

ยังยิ้มเมื่อเห็นเขามีความสุขได้

แม้จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกันแล้ว

ความคิดถึงไม่จำเป็นต้องจบด้วยการกลับไปหาเสมอ

บางครั้ง

แค่เก็บไว้ในใจอย่างอ่อนโยนก็พอ

สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

มีสถานที่บางแห่ง

ที่ทำให้เรานึกถึงใครบางคนทันที

ร้านกาแฟร้านเดิม

ถนนสายเดิม

มุมโต๊ะตัวเดิม

หรือแม้แต่ป้ายรถเมล์เก่า ๆ

สถานที่เหล่านั้นไม่ได้เปลี่ยนไป

แต่คนที่เคยอยู่ตรงนั้นหายไปแล้ว

และนั่นทำให้ทุกอย่างดูต่างออกไป

บางครั้งเราเดินผ่าน

แล้วยิ้มให้กับความทรงจำ

บางครั้งก็รู้สึกใจหาย

แต่ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร

สถานที่เหล่านั้นก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวชีวิตเราเสมอ

เพลงบางเพลง

มีคนเคยบอกว่า

เพลงคือเครื่องย้อนเวลา

เราคิดว่าจริง

เพราะเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากเพลงบางเพลงดังขึ้น

หัวใจก็สามารถย้อนกลับไปยังวันเก่า ๆ ได้ทันที

เพลงที่เคยเปิดด้วยกัน

เพลงที่เคยส่งให้กันฟัง

เพลงที่เคยร้องผิดคีย์แล้วหัวเราะด้วยกัน

บางเพลงไม่ได้เพราะที่สุด

แต่กลับมีความหมายที่สุด

เพราะมันพาใครบางคนกลับมา

แม้เพียงไม่กี่นาที

คิดถึงตัวเองในวันนั้น

บางครั้งเราคิดถึงเขา

แต่บางครั้ง

เรากลับคิดถึงตัวเองในช่วงเวลานั้นมากกว่า

คิดถึงตัวเองที่หัวเราะง่าย

คิดถึงตัวเองที่มีความหวัง

คิดถึงตัวเองที่เชื่อว่าทุกอย่างจะสวยงาม

การจากลาไม่ได้พรากแค่คนคนหนึ่งไป

แต่มันพรากบางส่วนของตัวเราไปด้วย

และนั่นคือเหตุผลที่บางครั้ง

สิ่งที่เราคิดถึงจริง ๆ

อาจไม่ใช่เขา

แต่อาจเป็นตัวเราในวันนั้น

วันที่พยายามลืม

เคยมีช่วงหนึ่งที่พยายามลืม

ลบรูป

ลบข้อความ

เลิกฟังเพลงเดิม

เลี่ยงสถานที่เดิม

ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้นึกถึง

แต่ยิ่งพยายามลืม

กลับยิ่งจำได้ชัด

จนวันหนึ่งเราเหนื่อย

และหยุดต่อสู้กับความรู้สึก

หยุดบังคับตัวเอง

หยุดเร่งให้ตัวเองหายคิดถึง

แล้วปล่อยให้ความรู้สึกอยู่ตรงนั้น

อย่างที่มันเป็น

แปลกดี

พอไม่ฝืน

ความคิดถึงก็เบาลงเอง

เวลาที่ช่วยเยียวยา

หลายคนเข้าใจผิดว่า

เวลาจะลบทุกอย่างออกไป

แต่จริง ๆ แล้ว

เวลาไม่ได้ลบอะไรเลย

เวลาทำเพียงเปลี่ยนตำแหน่งของความทรงจำ

จากสิ่งที่อยู่ตรงกลางหัวใจ

กลายเป็นสิ่งที่อยู่มุมหนึ่งของชีวิต

เรายังจำได้

ยังคิดถึงได้

แต่ไม่เจ็บเหมือนเดิม

เหมือนแผลเป็น

ที่ยังอยู่

แต่ไม่ได้ปวดอีกแล้ว

หากวันนี้ได้เจอกันอีก

บางครั้งก็เคยคิดเล่น ๆ

ถ้าวันหนึ่งบังเอิญเจอกันอีก

เราจะพูดอะไร

จะยิ้มให้กันไหม

จะทักทายกันหรือเปล่า

หรือจะเดินผ่านกันเหมือนคนแปลกหน้า

ไม่มีใครรู้

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือ

เราไม่ได้โกรธเขาแล้ว

ไม่ได้โกรธตัวเองแล้ว

และไม่ได้โกรธอดีตอีกต่อไป

สิ่งที่เหลืออยู่

มีเพียงความหวังดี

และคำขอบคุณ

สำหรับช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกัน

ขอบคุณความคิดถึง

เมื่อก่อนเราเกลียดความคิดถึง

เพราะมันทำให้เศร้า

ทำให้เหงา

ทำให้ใจหาย

แต่วันนี้

เรากลับขอบคุณมัน

เพราะความคิดถึงคือหลักฐานว่า

ครั้งหนึ่งเราเคยรักใครบางคนอย่างจริงใจ

ครั้งหนึ่งเราเคยมีความสุข

ครั้งหนึ่งเราเคยได้แบ่งปันช่วงเวลาสวยงามกับใครสักคน

และแม้เรื่องราวจะจบลง

ความทรงจำเหล่านั้นก็ยังมีคุณค่า

ถึงคนที่กำลังคิดถึงใครอยู่

หากคุณกำลังอ่านไดอารี่นี้

และกำลังคิดถึงใครบางคนอยู่

อยากบอกว่า

ไม่เป็นไรเลย

ไม่เป็นไรที่ยังคิดถึง

ไม่เป็นไรที่ยังนึกถึง

ไม่เป็นไรที่บางครั้งยังแอบเข้าไปดูรูปเก่า ๆ

ความคิดถึงไม่ใช่ความผิด

มันเป็นเพียงความรู้สึกหนึ่งของมนุษย์

และไม่จำเป็นต้องรีบกำจัดมันออกไป

ปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น

ค่อย ๆ เบาลงตามเวลา

ค่อย ๆ กลายเป็นความทรงจำที่อ่อนโยน

เหมือนพระอาทิตย์ตกในเย็นวันหนึ่ง

ที่แม้จะลับขอบฟ้าไปแล้ว

แต่ความสวยงามยังคงอยู่ในใจ

บันทึกหน้าสุดท้าย

วันนี้ยังคิดถึงอยู่ไหม

ตอบตามตรง…

ยังคิดถึงอยู่บ้าง

แต่ไม่ได้เศร้าเหมือนเดิมแล้ว

ไม่ได้อยากย้อนเวลากลับไป

ไม่ได้อยากเปลี่ยนแปลงอะไร

เพียงแค่ยิ้มให้กับเรื่องราวที่ผ่านมา

และขอบคุณคนคนนั้น

ที่เคยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

เพราะบางคน

ไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่กับเราตลอดไป

แต่เกิดมาเพื่อเป็นความทรงจำที่สวยงามบทหนึ่ง

และบางที…

นั่นอาจเพียงพอแล้ว

สำหรับคำว่า “คิดถึง“

จากไดโนเศร้า

ผู้ที่ยังเชื่อว่า

ความคิดถึงไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าเสมอไป

บางครั้งมันก็เป็นเพียงดอกไม้เล็ก ๆ

ที่ยังบานอยู่ในสวนแห่งความทรงจำ