ไดอารี่คนอกหัก | บันทึกความคิดถึง การเยียวยา และการมูฟออน
บทนำ
มีคนเคยบอกว่า “ความรักเป็นสิ่งสวยงาม”
แต่ไม่มีใครบอกเลยว่า วันที่มันจบลง ความเจ็บปวดจะหนักขนาดไหน
บางคนร้องไห้ทั้งคืน บางคนกินไม่ได้นอนไม่หลับ บางคนยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ข้างในกลับพังทลายจนแทบไม่เหลืออะไร
การอกหักไม่ใช่แค่การเสียคนรักไปหนึ่งคน
แต่มันคือการสูญเสียอนาคตที่เราเคยวาดฝันร่วมกัน
สูญเสียบทสนทนาที่เคยมีทุกวัน
สูญเสียความเคยชินที่เคยคิดว่าจะอยู่กับเราไปตลอด
และนี่คือไดอารี่ของคนอกหัก…
ไดอารี่ที่ไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครกลับมา
แต่เขียนเพื่อค่อย ๆ พาตัวเองกลับไปหาใจของตัวเองอีกครั้ง
วันที่ 1 : วันที่เขาเดินออกไป
วันนี้ทุกอย่างเงียบมาก
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย
ข้อความสุดท้ายยังอยู่ในโทรศัพท์
รูปภาพยังอยู่ในแกลเลอรี่
เพลงที่เคยฟังด้วยกันยังเปิดได้เหมือนเดิม
มีเพียงคนคนเดียวที่หายไป
ฉันนั่งมองหน้าจอมือถือทั้งวัน
เผื่อว่าเขาจะส่งข้อความกลับมา
เผื่อว่าทั้งหมดจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด
เผื่อว่าเขาจะคิดถึงกันบ้าง
แต่สุดท้าย…
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
โลกยังหมุนต่อ
แต่เวลาของฉันเหมือนหยุดอยู่ตรงนั้น
วันที่ 3 : ความหวังที่ยังไม่ยอมตาย
หลายคนบอกให้มูฟออน
แต่ไม่มีใครบอกวิธีหยุดคิดถึง
ฉันยังแอบเข้าไปดูโปรไฟล์ของเขา
ยังแอบเช็กว่าออนไลน์ไหม
ยังคอยสังเกตสตอรี่ทุกอัน
ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์
แต่หัวใจคนเราบางครั้งก็ไม่ฟังเหตุผล
มันยังคงหวัง
หวังว่าสักวันเขาจะกลับมา
หวังว่าสิ่งที่จบไปแล้วจะเริ่มต้นใหม่
หวังทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันเป็นจริง
วันที่ 7 : ความทรงจำทำงานหนักกว่าเดิม
แปลกดี
ยิ่งพยายามลืม กลับยิ่งจำ
ร้านกาแฟเดิม
เพลงเดิม
เส้นทางเดิม
ทุกอย่างพาให้นึกถึงเขา
ฉันเพิ่งเข้าใจว่า
คนที่จากไปไม่ได้น่ากลัวเท่าไร
แต่ความทรงจำที่ยังอยู่ต่างหากที่จัดการยาก
เพราะมันตามมาได้ทุกเวลา
โดยไม่ต้องได้รับอนุญาต
วันที่ 14 : คืนที่ร้องไห้หนักที่สุด
คืนนี้ฉันร้องไห้
ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา
ไม่ใช่เพราะเขาไม่รัก
แต่เพราะฉันรักมากเกินไป
รักจนคิดว่าเขาจะอยู่ตลอดไป
รักจนลืมเตรียมใจรับวันที่ต้องเสียเขาไป
บางครั้งความรักไม่ได้จบเพราะใครผิด
ไม่ได้จบเพราะมีคนใหม่
ไม่ได้จบเพราะหมดรักเสมอไป
บางความสัมพันธ์จบลงเพียงเพราะ
“เราไปต่อด้วยกันไม่ได้”
และนั่นคือเหตุผลที่เจ็บที่สุด
วันที่ 20 : เริ่มอยู่คนเดียวอีกครั้ง
ฉันเริ่มกลับมาทำสิ่งที่เคยชอบ
ดูหนังคนเดียว
เดินเล่นคนเดียว
กินข้าวคนเดียว
แรก ๆ มันเหงา
แต่หลัง ๆ มันกลับสงบ
ฉันเริ่มค้นพบว่า
ก่อนจะมีเขา
ฉันก็เคยใช้ชีวิตได้
ก่อนจะมีเขา
ฉันก็เคยมีความสุข
และหลังจากนี้
ฉันก็น่าจะทำได้อีกครั้ง
วันที่ 30 : ยอมรับความจริง
วันนี้ฉันไม่เข้าไปดูโปรไฟล์เขาแล้ว
ไม่ใช่เพราะเลิกคิดถึง
แต่เพราะเริ่มยอมรับความจริง
ความจริงที่ว่า
คนบางคนเข้ามาเพื่อเป็นบทเรียน
ไม่ใช่เพื่ออยู่ตลอดไป
คนบางคนเข้ามาเพื่อสอนให้เรารัก
และจากไปเพื่อสอนให้เราเข้มแข็ง
แม้มันจะเจ็บ
แต่ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า
การยอมรับคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา
วันที่ 45 : ความคิดถึงยังอยู่
หลายคนเข้าใจผิดว่าการมูฟออนคือการลืม
แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่
ฉันยังจำวันแรกที่เจอกันได้
ยังจำรอยยิ้มของเขาได้
ยังจำเรื่องราวต่าง ๆ ได้
เพียงแต่วันนี้
มันไม่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว
ความคิดถึงยังอยู่
แต่ความเจ็บปวดค่อย ๆ ลดลง
เหมือนแผลเป็นที่ยังมองเห็น
แต่ไม่ได้เจ็บทุกครั้งที่สัมผัส
วันที่ 60 : ขอบคุณความรักครั้งนั้น
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
ฉันคงยังเลือกที่จะรักเขาอยู่ดี
แม้ว่าสุดท้ายจะต้องเสียใจ
เพราะอย่างน้อย
ความรักครั้งนั้นก็เคยทำให้ฉันมีความสุข
เคยมีรอยยิ้ม
เคยมีความทรงจำดี ๆ
เคยมีใครสักคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรง
แม้ตอนจบจะไม่สวยงาม
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่มีค่า
วันที่ 90 : เริ่มรักตัวเองอีกครั้ง
ฉันเริ่มกลับมาดูแลตัวเอง
ออกกำลังกาย
อ่านหนังสือ
ทำงาน
พบเพื่อน
เดินทาง
ใช้ชีวิต
ฉันเริ่มค้นพบว่า
โลกใบนี้ยังมีอะไรอีกมากมายให้เรียนรู้
และความสุขไม่ได้มีอยู่แค่ในความสัมพันธ์
บางครั้งความสุขก็อยู่ในเช้าวันธรรมดา
อยู่ในกาแฟแก้วโปรด
อยู่ในเสียงเพลงที่ชอบ
อยู่ในรอยยิ้มของตัวเอง
วันที่ 120 : เข้าใจคำว่ามูฟออน
วันนี้ฉันเข้าใจแล้ว
แต่คือการใช้ชีวิตต่อได้
โดยไม่ต้องมีเขาอยู่ข้าง ๆ
ไม่ใช่การลบความทรงจำ
แต่คือการเก็บมันไว้ในที่ที่เหมาะสม
ไม่ใช่การปฏิเสธอดีต
แต่คือการยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว
และไม่ว่าจะรักมากแค่ไหน
สุดท้ายเราก็ต้องเดินต่อ
ถึงตัวเองในวันที่ยังเจ็บอยู่
ถ้าวันนี้คุณกำลังอกหัก
กำลังร้องไห้
กำลังคิดถึงใครบางคน
อยากให้รู้ว่า
ความรู้สึกเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ
คุณไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
ไม่จำเป็นต้องรีบหายเศร้า
ไม่จำเป็นต้องรีบมูฟออน
ให้เวลาหัวใจได้พัก
ให้เวลาน้ำตาได้ไหล
ให้เวลาแผลได้สมานตัวเอง
เพราะวันหนึ่ง
คุณจะตื่นขึ้นมา
แล้วพบว่าคนคนนั้นยังอยู่ในความทรงจำ
แต่ไม่ได้อยู่ในความเจ็บปวดอีกต่อไป
บทส่งท้าย
ไดอารี่คนอกหักเล่มนี้ไม่ได้มีตอนจบที่หวือหวา
ไม่มีฉากกลับมาคืนดี
ไม่มีปาฏิหาริย์
มีเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง
ที่ค่อย ๆ รวบรวมเศษหัวใจของตัวเอง
แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
ช้าบ้าง
ล้มบ้าง
ร้องไห้บ้าง
แต่ก็ยังเดินต่อ
เพราะสุดท้ายแล้ว
คนที่อยู่กับเราได้นานที่สุด
อาจไม่ใช่คนที่เรารักที่สุด
แต่อาจเป็นตัวเราเอง
และเมื่อถึงวันนั้น
คุณจะรู้ว่า
การผ่านความอกหักมาได้
คือความกล้าหาญรูปแบบหนึ่งของชีวิต
และคุณเก่งมากแล้วที่เดินทางมาถึงตรงนี้
บทความ: ไดอารี่ไดโนเศร้า | Dinosad
ใส่ความเห็น