ไดโนเสาร์ก็ไม่ได้สูญพันธุ์
แค่นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมเดิม
บางครั้ง…ไดโนเสาร์ก็ไม่ได้สูญพันธุ์ เขาแค่นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมเดิม 🦖💔
เมื่อความคิดถึงยังอาศัยอยู่ในมุมเดิมของหัวใจ
🦖🍃🥀
บางครั้ง…
ไดโนเสาร์ก็ไม่ได้สูญพันธุ์
เขาแค่นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมเดิม
คิดถึงเรื่องเดิม
ฟังเพลงเดิม
และรอใครบางคนที่อาจไม่กลับมา
หลายคนอาจเคยสงสัยว่าทำไมมนุษย์ถึงชอบเก็บความทรงจำเอาไว้ ทั้งที่รู้ดีว่าบางความทรงจำนั้นไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีกแล้ว
บางคนเก็บรูปถ่ายเก่าไว้ในโทรศัพท์
บางคนเก็บข้อความแชตที่ไม่เคยลบ
บางคนเก็บของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายอาจลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยให้
และบางคน…
เก็บใครบางคนเอาไว้ในหัวใจ
แม้วันนี้เขาจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วก็ตาม
ชีวิตของเราทุกคนล้วนเคยมีใครสักคนที่ผ่านเข้ามา
บางคนอยู่ไม่นาน
บางคนอยู่หลายปี
บางคนไม่ได้เป็นแฟน
ไม่ได้เป็นคนรัก
แต่กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกมากกว่าคนที่เคยคบกันเสียอีก
เพราะความผูกพันไม่ได้วัดจากสถานะ
แต่วัดจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
และเมื่อวันหนึ่งคนคนนั้นหายไป
สิ่งที่เหลืออยู่จึงไม่ใช่เพียงความว่างเปล่า
แต่เป็นร่องรอยของความทรงจำที่ยังคงชัดเจนอย่างน่าประหลาด
หลายครั้งเราไม่ได้คิดถึงตัวบุคคล
แต่เราคิดถึงช่วงเวลา
คิดถึงตอนที่มีคนส่งข้อความมาถามว่า
“กินข้าวหรือยัง”
คิดถึงตอนที่มีคนเล่าเรื่องไร้สาระให้ฟังก่อนนอน
คิดถึงตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้นแล้วเรารู้ทันทีว่าเป็นใคร
คิดถึงความรู้สึกที่เคยมีคนอยู่ตรงนั้น
แม้ในวันที่ไม่มีอะไรพิเศษ
ก็ยังทำให้วันธรรมดากลายเป็นวันที่น่าจดจำ
ความคิดถึงจึงเป็นเรื่องแปลก
ยิ่งพยายามลืม
กลับยิ่งจำ
ยิ่งพยายามเดินออกมา
กลับยิ่งพบว่าตัวเองยังยืนอยู่ที่เดิม
เหมือนไดโนเสาร์ตัวหนึ่ง
ที่นั่งอยู่ในมุมเงียบ ๆ ของโลกใบเล็ก
ไม่ได้ร้องไห้
ไม่ได้เรียกร้อง
ไม่ได้พยายามตามหาใคร
แค่นั่งอยู่ตรงนั้น
กับเพลงเดิม
กับความทรงจำเดิม
กับหัวใจดวงเดิม
และปล่อยให้เวลาเดินผ่านไป
หลายคนมักบอกว่า
ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องจริง
แต่บางครั้งเวลามิได้ทำให้เราลืม
เวลาทำให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทรงจำนั้นต่างหาก
คนเรามักเข้าใจผิดว่าการก้าวผ่านคือการลืม
แท้จริงแล้ว
การก้าวผ่านอาจหมายถึงการยอมรับว่า
เรื่องราวนั้นเกิดขึ้นจริง
ความรู้สึกนั้นมีอยู่จริง
และคนคนนั้นเคยมีความหมายจริง ๆ
เราไม่จำเป็นต้องลบเขาออกจากชีวิต
เราแค่ต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตต่อไป
โดยไม่คาดหวังว่าเขาจะกลับมา
มันไม่ง่าย
แต่เป็นสิ่งที่หลายคนกำลังพยายามทำอยู่ทุกวัน
มีคืนหนึ่งที่เงียบมาก
เงียบจนได้ยินเสียงความคิดของตัวเอง
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่ยังถามคำถามเดิม
“เขาสบายดีไหม”
“ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่”
“เขาจะเคยนึกถึงเราบ้างหรือเปล่า”
คำถามเหล่านี้มักไม่มีคำตอบ
แต่ก็ยังปรากฏขึ้นมาเสมอ
โดยเฉพาะในคืนที่ฝนตก
คืนที่ฟังเพลงเก่า
หรือคืนที่โลกดูเหงากว่าปกติ
และหนึ่งในเพลงที่หลายคนเปิดฟังในวันที่หัวใจอ่อนแอ
ก็คือเพลง “นั่งเศร้า”
เพลงที่ไม่ได้พยายามปลอบใจ
ไม่ได้บอกให้ลืม
ไม่ได้บอกให้เข้มแข็ง
แต่แค่นั่งอยู่เป็นเพื่อนคนฟัง
เหมือนเข้าใจว่าบางวันเราไม่จำเป็นต้องหายเศร้า
แค่มีพื้นที่ให้ความเศร้าได้พักอยู่บ้างก็พอ
เพราะความเศร้าไม่ใช่ศัตรู
มันเป็นเพียงอารมณ์หนึ่งของมนุษย์
อารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเราเคยรัก
เคยผูกพัน
เคยให้ความสำคัญกับใครบางคน
หากไม่เคยรัก
เราก็คงไม่คิดถึง
หากไม่เคยผูกพัน
เราก็คงไม่เจ็บปวด
ดังนั้นบางที
ความเศร้าก็เป็นหลักฐานว่า
หัวใจดวงนี้เคยมีชีวิตชีวาเพียงใด
เคยรู้สึกกับใครสักคนมากเพียงใด
และเคยมีช่วงเวลาที่งดงามเพียงใด
แม้วันนี้เรื่องราวนั้นจะจบลงแล้วก็ตาม
บางคนมองว่าการยังคิดถึงใครสักคนคือความอ่อนแอ
แต่ความจริงแล้ว
การยอมรับว่าตัวเองยังคิดถึงต่างหากที่ต้องใช้ความกล้า
กล้าที่จะยอมรับความจริง
กล้าที่จะไม่โกหกตัวเอง
กล้าที่จะบอกว่า
โดยไม่จำเป็นต้องวิ่งกลับไปหา
โดยไม่จำเป็นต้องรบกวนอีกฝ่าย
และโดยไม่จำเป็นต้องคาดหวังอะไรตอบแทน
เพียงแค่ยอมรับว่าความรู้สึกนั้นยังมีอยู่
เท่านั้นเอง
คืนนี้…
หากคุณกำลังนั่งอยู่คนเดียว
หากคุณกำลังเปิดเพลงเดิม
หากคุณกำลังคิดถึงใครบางคน
ขอให้รู้ไว้ว่า
คุณไม่ได้เป็นคนเดียวบนโลก
ยังมีใครอีกมากมายที่กำลังนั่งอยู่กับความทรงจำเหมือนกัน
บางคนกำลังมองรูปเก่า
บางคนกำลังอ่านแชตเก่า
บางคนกำลังฟังเพลงเดิมซ้ำ ๆ
และบางคน…
กำลังเป็นไดโนเสาร์ตัวน้อย
ที่นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมเดิมของหัวใจ
รอให้วันหนึ่ง
ความคิดถึงกลายเป็นรอยยิ้ม
รอให้ความเศร้ากลายเป็นบทเรียน
รอให้ความทรงจำกลายเป็นเรื่องเล่า
และรอให้ตัวเองเข้มแข็งพอ
ที่จะมองย้อนกลับมา
โดยไม่เจ็บปวดเหมือนเดิมอีกต่อไป
วันนี้ไดโนขอ “นั่งเศร้า”
อยู่กับความทรงจำสักพักนะ…
ไม่ได้ร้องเรียกใคร
ไม่ได้คาดหวังให้ใครกลับมา
แค่นั่งอยู่ตรงนี้
กับสายลมเบา ๆ
กับเพลงที่คุ้นเคย
กับหัวใจดวงเดิม
และกับความคิดถึงที่ยังสวยงามเสมอ
🦖💔🍃🥀 | ไดโนเศร้า ฟังเพลง นั่งเศร้า ของวง PARADOX
ใส่ความเห็น